تقریباً هر ایرانی دست‌کم با یکی از نقش‌هایش خاطره دارد. آن هم نه فقط به خاطر بازی کردن در بیش از صد نقش متفاوت. بلکه به خاطر جان بخشیدن به این نقش‌ها. عبدی به معنای واقعی کلمه هر نقشی را در هر ژانری به خوبی بازی می‌کرد. از کمدی تا جدی. از نقش یک مرد عصبی تلخ مزاج گرفته تا یک کودک بازیگوش و حتی یک زن یا پیرزن! باورپذیری تمام این نقش‌ها نشان از نبوغ عبدی در شخصیت‌پردازی او داشت.

او با بسیاری از بزرگ‌ترین کارگردانان سینمای ایران همکاری داشت. از داریوش مهرجویی و علی حاتمی گرفته تا محسن مخملباف، بهروز افخمی، کمال تبریزی، رضا عطاران و مسعود ده‌نمکی.

این علاقه‌ طیف‌های مختلف سینما به عبدی هم نشان از توانایی‌های او در اجرا دارد. البته این هم بی‌تأثیر نبود که از سال‌های دهه‌ 60 تا به امروز حتی اسم او گیشه را برای فیلم تضمین می‌کرد.

کارنامه هنری اکبر عبدی پر از فیلم‌های ماندگار است. آثاری که بسیاری از آن‌ها هنوز هم بارها دیده می‌شوند. اجاره‌نشین‌ها، مادر، هنرپیشه، ناصرالدین‌شاه آکتور سینما، دل‌شدگان، آدم‌برفی، خوابم می‌آد، رسوایی و مجموعه اخراجی‌ها فقط بخشی از این فهرست هستند.

نکته‌ جالبی که در تمام این فیلم‌ها مشترک است نقش اکبر عبدی در موفقیت فیلم و خلق لحظات ماندگار است. شهرت او مثال‌زدنی است و رقابت تنگاتنگی با بسیاری از کمدین‌ها و بازیگران جهانی و مطرح این عرصه دارد.

افتخارات عبدی هم مثل فیلم‌هایش زیادند. اکبر عبدی یکی از پرافتخارترین بازیگران تاریخ جشنواره فیلم فجر به شمار می‌رود. او تاکنون چهار بار سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را دریافت کرده است.

او در طول سال‌های فعالیتش جوایز مختلفی مانند جایزه حافظ، جوایز انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران و تقدیرهای متعدد از جشنواره‌ها و رویدادهای فرهنگی و هنری کشور را دریافت کرده است.

از طرف دیگر، محبوبیت او میان مردم همیشه مثال‌زدنی بوده است. کمتر بازیگری را می‌توان پیدا کرد که هم منتقدان از بازی‌اش تعریف کنند و هم این‌قدر میان مردم محبوب بماند.

در سال ۱۳۹۲ نیز به پاس بیش از سه دهه فعالیت هنری، نشان درجه یک فرهنگ و هنر به او اعطا شد. این نشان، یکی از بالاترین افتخارات رسمی کشور در حوزه فرهنگ و هنر است. این نشان به هنرمندانی داده می‌شود که آثار و فعالیت‌هایشان تأثیری ماندگار بر فرهنگ و هنر ایران گذاشته باشد.

اما راستش را بخواهید سنجیدن عبدی با این جوایز کار درستی نیست. او محبوبیتش را از خود مردم گرفت و گذر زمان نشان داد که این شهرت، به واسطه‌ی پروموت شدن‌های زودگذر نیست. پس از این هم گذر زمان او را از یادها پاک نخواهد کرد.

ابراهیم کاظمی‌مقدم